| P: Co to jest fotografia trójwymiarowa (3D)? |
O: Fotografia trójwymiarowa (stereoskopowa, 3D) wykorzystuje specjalne aparaty z dwoma obiektywami zwykle rozstawionymi tak, jak ludzkie oczy (czyli ok. 6,5cm). Kiedy ogląda się tak utworzone obrazy w specjalnej przeglądarce (lub "zezując!") każde oko widzi tylko jeden, przeznaczony dla niego obraz. W mózgu następuje połączenie tych obrazów w jedną prawdziwie trójwymiarową scenę, z pełnym wrażeniem głębi przestrzennej. powrót |
| P: Co jest potrzebne do rozpoczęcia fotografowania trójwymiarowego? |
O: Chociaż zdjęcia 3-D można uzyskać każdym aparatem (o ile obiekt jest nieruchomy), to najprostszym sposobem otrzymania odbitek stereoskopowych jest wykorzystanie kompaktowego aparatu cyfrowego FujiFilm Real 3D W1. W komplecie mozna kupić cyfrową ramkę 3D.
Slajdy ("analogowe") można naświetlać w aparatach Stereo Realist lub Kodak Stereo (popularnych niegdyś w USA) a także w bardziej popularnych produktach zza naszej wschodniej granicy (FED Stereo - czasami do kupienia na giełdach fotograficznych). Gotowe slajdy można oprawić samemu i oglądać w przeglądarce do slajdów lub prezentować szerszemu audytorium na ekranie ściennym. powrót |
| P: Czy to prawda, że można oglądać obrazy w trzech wymiarach bez przyrządów? |
O: Tak - dzięki metodom swoboglądu. powrót |
| P: Czy są książki dające dogłębną informację o 3-D? |
O: Dla początkujących dobra byłaby książka "Photographing in 3-D" (ang.). Bardziej zaawansowani znajdą wiele cennych informacji w "Stereo Photography" (ang.) autorstwa F. Waack'a. powrót |
| P: Czy można otrzymać obraz 3-D wyświetlając slajdy 3-D na ekranie? |
O: Tak. Wymaga to użycia specjalnego dwuobiektywowego rzutnika (lub pary jednakowych rzutników) z polaryzatorami ustawionymi przed obiektywami, srebrnego, metalizowanego (a nie białego!) ekranu oraz okularów polaryzacyjnych dla każdego widza. powrót |
| P: Czy do projekcji slajdów 3-D można użyć typowych rzutników karuzelowych? |
O: Tak. Para jednakowych rzutników może służyć do projekcji pary slajdów prawidłowo oprawionych w oddzielnych ramkach 5x5 cm. Dodatkowo potrzebne będą polaryzatory przed obiektywami rzutników, srebrny ekran oraz okulary polaryzacyjne dla widowni. powrót |
| P: Czy można istniejące zwykłe zdjęcia zamienić w trójwymiarowe? |
O: Tak, choć nie jest to takie proste. Aktualnie oferowane programy do automatycznej zmiany zwykłych obrazów lub nawet filmów w wersję trójwymiarową są bardzo niedoskonałe (wbrew entuzjastycznym zapewnieniom producentów) ponieważ komputer po prostu nie jest w stanie skutecznie rozróżnić, co jest bliżej a co dalej.
Z kolei próby z dwoma identycznymi obrazami oprawionymi do oglądania stereoskopowego mogą dać obraz wydający się głębiej niż ramka (jak za oknem), ale w ramach sceny obraz będzie płaski :^(. powrót
|
| P: Czy samodzielny montaż slajdów 3-D jest bardzo trudny? |
O: Nie! Wystarczy poznać metodę aby okazało się to bardzo łatwe. Opis jest dostarczany razem z większością naszych ramek. powrót |
| P: Gdzie można znaleźć informacje o klubach stereoskopowych na świecie? |
O: Aktualna lista wszystkich klubów na świecie znajduje się na witrynie Stereoscopy.com. Jedyną organizacją międzynarodową, zrzeszającą większość klubów lokalnych, jest International Stereoscopic Union z przedstawicielem w Polsce. powrót |
| P: Czy w internecie istnieje miejsce opisujące dokładnie zagadnienia 3-D? |
O: Po angielsku - proponuję "Short Course on 3-D Photography" obejmujący szeroki zakres zagadnień oraz linki do innych interesujących stron. powrót |
| P: Jakie są główne sposoby otrzymywania obrazów 3-D? |
O: W największym skrócie są to metody:
- Fotograficzna:
- specjalny aparat dwuobiektywowy stereo
- typowy aparat z obiektywem 3D lub z nasadką 3D na typowy obiektyw
- pojedynczy, typowy aparat przesuwany między ujęciami Prawym i Lewym
- dwa jednakowe, sprzężone aparaty
- Komputerowa:
- w programach typu CAD lub raytracer należy zarejestrować dwa obrazy z wirtualnych kamer nieco przesuniętych względem siebie (o dystans ok. 30 do 50 razy mniejszy niż odległość między kamerą a najbliższym widocznym obiektem)
- zakodowanie informacji o głębi w obrazach typu Magiczne Oko
- niektóre programy, np. Fractint 19, mają możliwość rejestracji dwóch obrazów składowych (najczęściej w formie anaglifu)
- Malarska:
- utworzenie dwóch obrazów o odmiennych perspektywach, tak jak robił to Salvador Dali
- modyfikacja istniejących obrazów polegająca na przesuwaniu partii obrazu, które mają mieć inną głębokość
- zastosowanie specjalnych przyrządów mechanicznych o dwóch pisakach
powrót |
| P: Jakie są główne sposoby oglądania obrazów 3-D? |
O: Oto krótkie zestawienie:
- Stereoskopy do obrazów płaskich (fotografie, druk, monitor):
- lustrzane
- soczewkowe
- pryzmatyczne
- soczewkowo-pryzmatyczne
- Przeglądarki do slajdów - od prostych plastikowych do "mercedesów": posiadających achromatyczne okulary z regulacją ostrości i rozstawienia oraz z własnym oświetlaczem.
- Okulary czerwono-niebieskie (lub -zielone) do anaglifów
- Systemy projekcyjne (wymagają okularów polaryzacyjnych u widzów oraz metalizowanego ekranu)
- do slajdów
- do obrazów z komputera
- Prezentacja na ekranie PC lub TV z zastosowaniem okularów LCD
- Gołym okiem, bez przyrządów (swobogląd, zezowanie):
- równoległe ("prostogląd")
- krzyżowe ("krzyżogląd") (TAK! TAK! TAK! to warto umieć!)
powrót |
| P: Czy stosowanie metod swoboglądu nie szkodzi oczom? Po kilku minutach ćwiczeń bolały mnie oczy! |
O: Metody swoboglądu nie są w najmniejszym stopniu szkodliwe dla oczu, poza przypadkami ciężkich wad i schorzeń wzroku. Co więcej, oglądanie stereopar bez przyrządów stosowane jest przez specjalistów zachodnich jako lecznicze ćwiczenie dla mięśni oka. Proszę jednak pamiętać, że tak jak inne ćwiczenia fizyczne stosowane w nadmiarze, mogą doprowadzić do zmęczenia i nawet bólu ćwiczonych mięśni. Jeśli więc jesteś zaniepokojony stanem swoich oczu, to przerwij te ćwiczenia lub przynajmniej odłóż je na później! powrót |
| P: Czy trudno nauczyć się oglądania zdjęć stereo bez przyrządów? |
O: Nie. Potrzeba jednak trochę wytrwałości i dokładnego stosowania się do przytoczonych porad. Często pomaga wsparcie osoby umiejącej już ogladać stereopary. Jeśli już raz się uda, to potem łatwo to powtórzyć. powrót |
3D info 
